12 ára stelpuskott.

Fyrir 12 árum síðan fæddist þessi elska. Mikið hefur tíminn liðið hratt og það sem við erum heppin að eiga þennan einstaka gullmola sem stendur sig vel í öllu sem hún tekur sér fyrir hendur.

Besta jólalag allra tíma?

Þessi dansspor eru að minnsta kosti frábær.

3. í aðventu

...og hér er allt á hvolfi. Ekki búið að pakka inn einni jólagjöf, ekki búið að kaupa allar jólagjafir, jólaföt Rannveigar í uppnámi, jólagjöf Jóhannesar í uppnámi, óvissa um hvernig við ætlum að komast heim með gjafir og föt og annað sem við þurfum að fara með heim...skítug íbúð, óskrifaðir kaflar í MA ritgerðunum og svo mætti lengi telja. Stórt dæs frá húsmóðurinni.

Í dag ætlum við Jóhannes með Rannveigu á sundmót, síðasta sundmótið á þessu ári. Um er að ræða síðasta mótið í fjögurra móta röð, þar sem keppt er í fjórum deildum. Félagið hennar Rannveigar er með lið í fyrstu og fjórðu deild og er Rannveigar lið í 1. deild (efstu deild). Félagið velur einn sundmann í hverja grein, þetta eru hrein úrslit og aðeins tveir riðlar í hverri grein. Svo safna félögin stigum. Rannveig var svakalega glöð að vera valin fyrir hönd hennar félags til að keppa í tveimur greinum - 25 m. flugsundi og 100 m. bringusundi.

Eftir þrjar fyrstu umferðirnar er hennar sundfélag í 5. sæti í fyrstu deild og hefur möguleika á að komast upp í 4. sæti. Að því verður sumsé stefnt í dag og við Jóhannes ætlum ekki að láta okkar eftir liggja á áhorfendapöllunum.


Það er alltaf hægt að þrífa seinna...

10. desember

Tíundi desember í dag og því fylgja blendnar tilfinningar! Hér ríkir að sjálfsögðu tilhlökkun yfir ferðalaginu sem framundan er - en við lendum á Íslandi 21. desember og stoppum yfir jólin. En það er líka svo margt sem þarf að gera áður en við getum lagt af stað, Addi þarf að KLÁRA MA ritgerðina sína og ég þarf að klára uppkast að fjórum köflum. Við erum að vinna í þessu öllu saman...í miklu kappi við tímann.

Og stundum vantar einbeitingu og hvata til verksins, þegar mann langar ekkert meira en að dúlla sér í bænum, drekka jólaglögg og fara á jólamarkaði. Stokkhólmur hefur klæðst vetrarskrúða og þó mér finnist sumarið gott þá er veturinn svo fallegur hérna í þessari vatnaborg.

Það þýðir víst lítið annað en að bretta bara upp ermarnar og halda sér að verki, 11 dagar í Ísland! Það er fáránlegt að hugsa til þess að við höfum ekki komið heim í eitt og hálft ár, tíminn er nefnilega svo svakalega fljótur að líða!

Veturinn er kominn

Á þessum tíma í fyrra var alveg kalt. En það var ekki farið að snjóa og það fór ekki að frysta almennilega fyrr en í janúar.

Síðustu helgi var ískalt hérna og fór niður í -15° á mánudaginn. Svo á miðvikudaginn byrjaði snjónum að kyngja niður og allt gjörsamlega lamaðist. Flugsamgöngur til og frá Arlanda lágu niðri, lestarsamgöngur til og frá Stokkhólmi að mestu eða öllu leyti líka, strætóarnir hættu barasta allir að ganga og það var kaos í lestarkerfinu innan borgarinnar. Margar ferðir féllu niður, allt gekk helmingi hægar en vanalega og fólk komst ekki heim úr vinnunni. Í blaðinu í morgun sá ég viðtal við fólk sem hafði þurft að sofa á aðaljárnbrautarstöðinni hér í Stokkhólmi, þar sem lestarferðin þeirra féll niður og þau urðu að bíða í rúman sólarhring eftir að komast af stað í ferðina sína. Eins og við má búast í svona veðurfari urðu ansi mörg slys á vegum úti, flutningabílar fóru á hliðina og lestarvagnar útaf sporum. Nokkur dauðsföll urðu í umferðinni á miðvikudaginn.

Öll þessi ósköp höfðu svosem ekki mikil áhrif á okkur. Rannveig fór gangandi í skólann eins og vanalega og við Addi vorum heima að læra. Jóhannes skemmti sér hið besta á leikskólanum en sundæfing Rannveigar féll niður. Ég fór svo í afmæli til vinkonu um kvöldið og þurfti að ganga drjúgan spöl þar sem enginn var strætóinn. Annars var þetta bara eins og að vera kominn heim til Akureyrar ;o)

 

Eplatréð fyrir utan hjá okkur í kuldanum á mánudaginn.

 

Það er fallegt í frostinu! Við hjálpuðum bekkjarsystur minni að flytja á mánudaginn. Við leigðum lítinn sendibíl og keyrðum yfir í hinn enda borgarinnar í fallegu sólríku veðri.

 

 

 

Miðvikudagur, snökaos eða snöstorm eins og Svíarnir köllu þetta veður. Kannski ekki mikið á íslenskan mælikvarða en hér er fólk ekki svo vel undirbúið fyrir þetta. Ekki margir á jeppum, bílar festast úti um allt og lestarkerfið ræður ekki við svona mikla snjókomu. Sumsstaðar var allt að meters hár jafnfallinn snjór eftir daginn. Nú eru vörubílar á leiðinni til Stokkhólms frá m.a. Umeå til að aðstoða við að hreinsa götur og gagnstéttir, en nú þegar eru um 150 tæki að vinna í málinu.

 

 

Mynd stolið af dn.se

 

 

Á háskólasvæðinu að kveldi óveðursdagsins mikla. Fallegt veður, logn og blíða.

Keane

Í síðustu viku fórum við Addi á tónleika með bresku poppurunum í Keane. Við hlustuðum mjög mikið á þá á tímabili, sérstaklega seinni árin okkar í Reykjavík. Og þá sérstaklega í Renault nokkrum Megane á ferðalögum okkar milli höfuðborgarinnar og Akureyrar.

Það var mjög gaman að sjá og heyra í þeim og skemmtum við okkur mjög vel. Tónleikarnir voru haldnir á tónleikastað sem heitir Münchenbryggeriet og er ekkert svakalega stór (sjá mynd!). Við stóðum upp við ljósa- og hljóðbúrið allan tímann og ég fylgdist að sjálfsögðu spennt með ljósamanninum. Gat séð play-listann hjá honum og var farin að kunna á ljósatakkana svona undir lok tónleikanna... ;o)

Ég hlustaði þónokkuð á nýjustu plötuna þeirra vikurnar fyrir tónleikana og einnig rifjuðum við hjónin upp eldri lög hljómsveitarinnar, svo við gætum sungið með! Þetta voru þrusu góðir tónleikar, söngvarinn kom skemmtilega á óvart svona live, ekkert mas og þras og öll skemmtilegustu lögin spiluð. Gallinn (ef er hægt að kalla það galla?!) við þessa hljómsveit er hvað lögin þeirra eru einsleit. Svona meira en gengur og gerist, hef ég á tilfinningunni. Að öðru leyti - frábært að komast saman út úr húsi, hlusta á góða tónlist, fá sér göngutúr í nóvemberkuldanum og ná meira að segja að rölta um aðrar götur en vanalega!

Þolinmæðin þrautir vinnur allar

Það tekur allt sinn tíma hér í Svíþjóð. Það má þó örugglega finna dæmi um álíka seinagang víða en við höfum að minnsta kosti ekki kynnst þessu áður.

Tökum nokkur dæmi.

Eins og áður hefur komið fram þurftum við að berjast við kerfið í eitt ár áður en við komumst inn í Försäkringskassan og gátum fengið sjúkratryggingu hér í landi og barnabætur. Það gerðist ekki fyrr en eftir að við höfðum bæði fengið okkur vinnu með skólanum og eftir að hafa hringt, vælt, sent ótal bréf, sent launaseðla, ráðningarsamninga, fleiri launaseðla og svo framvegis.

Við erum enn ekki farin að fá húsaleigubætur, en við hófum það umsóknarferli í byrjun september (enda er ekki hægt að fá húsaleigubætur fyrr en Försäkringskassan hefur samþykkt mann). Allar umsóknir þurfa að vera á pappír og sendar í pósti. Svo senda þeir manni bréf í pósti með beiðni um aukaupplýsingar ef eitthvað vantar. Í okkar tilfelli vantaði staðfestingu um leyfi leigusalans frá bostadsföreningen til að mega leigja íbúðina út. Hún átti slíka staðfestingu bara í tölvupósti og ég sendi það áfram, í tölvupósti. Ég fékk svo staðfestingu á því að tölvupósturinn frá mér hefði komist til skila á réttan aðila, en þar sem þessi tölvupósts-staðfesting frá leigusalanum var ekki nóg vorum við beðin um að senda formlega staðfestingu, undirritaða, á pappír. Og sú beiðni kom að sjálfsögðu ekki í tölvupósti heldur fengum við bréf þess efnis í gær. Allt tekur þetta svo langan tíma því tölvupóstssamskipti virðast ekki vera til - þannig að í staðinn fyrir að ýta á reply og segja: nei heyrðu þetta er ekki nóg - er sent út bréf, með tilheyrandi kostnaði og pappírseyðslu, til að láta mann vita.

Þess má geta að í október í fyrra birti ég blogg á síðunni þar sem ég kvartaði yfir því hversu langan tíma allt tæki hérna, við værum hvorki farin að fá barna- né húsaleigubætur. Little did I know!

Rannveig Katrín var svo óheppin um daginn að gleyma símanum sínum í lestinni. Nánar tiltekið 27. október. Hún gleymdi honum hérna í Hässelby Strand, sem er endastöð. Lestarstjórinn gengur alltaf í gegnum lestina á endastöðvum og hirðir upp ef eitthvað hefur orðið eftir. Sem betur fer fann hann eða einhver önnur góðhjörtuð manneskja símann og fann mömmu (mig) í simaskránni hennar og sendi mér sms, þar sem kom fram að síminn hefði fundist í lestinni og ég ætti vinsamlegast að hafa samband við hitte gods. Hitte gods er staðurinn þar sem öllu draslinu úr almenningssamgöngunum er safnað saman svo fólk geti nálgast það. Það er sagt að það geti tekið alveg upp í 10 virka daga fyrir dótið að berast til Hitte gods. Við höfum verið tíðir gestir hjá þeim undanfarna daga en ekki finnst síminn. Annað hvort hefur einhver stolið honum eða hann birtist hjá þeim eftir dúk og disk.

Í júní síðastliðnum leigðum við bílaleigubíl og keyrðum í ógeðisbústaðinn, sælla minninga. Einhversstaðar á leiðinni ók Addi örlítið of hratt (við komumst að því að það eru alltaf myndavélar rétt eftir að hámarkshraði hefur verið lækkaður, svona 20 metrum frá skiltinu). Í lok sumars fékk ég bréf frá lögreglunni þar sem ég var beðin um að senda þeim ljósrit af ökuskírteininu mínu því ég væri grunuð um að hafa verið ökumaður í bíl sem braut umferðarlagabrot. Ég var gleraugna- og linsulaus á þessum tíma svo ég keyrði ekki neitt i ferðinni, en sendi nú samt ljosrit af skírteininu mínu. Fyrir tveimur til þremur vikum fékk Addi svo samskonar bréf. Hann sendi afrit af ökuskírteininu sínu og hefur svo ekkert heyrt frá þeim. Nema hvað, að í GÆR fékk ég AFTUR bréf frá lögreglunni, nákvæmlega sama bréfið og ég fékk í ágúst. Ég veit hreinlega ekki hvað ég á að gera - senda annað afrit af ökuskírteininu mínu? Ætli við verðum ekki flutt aftur heim þegar lögreglan verður búin að ákveða hvort hún ætli að sekta okkur, hvað mikið og hvort okkar eigi að fá sektina.

Það er ekki allt sem tekur svona langan tíma. Ég var ekki búin að vera hér í tvær vikur þegar ég fékk boð í krabbameinsskoðun. Börnin fengu líka boð til tannlæknis eftir að við höfðum verið hérna í mánuð. Um leið og ég fékk útborgað í fyrsta sinn fóru að berast bréf um séreignasparnað og allskonar lífeyrissjóðsmál. Við vorum líka snögg að finna íbúð, leikskóla og skóla svo það var nú ekki vandamálið.

En baráttan við kerfið heldur áfram og sömuleiðis leitin að símanum. Þangað til samnýtum við mæðgur minn síma, við erum svo nægjusamar. Þannig að ég sms-a stundum vinkonur hennar og hún þarf stundum að svara í símann fyrir mig ;o)